Soms loop je maar door.
Omdat het moet. Omdat er verwachtingen zijn. Omdat je agenda vol staat. Omdat er thuis van alles speelt. Omdat je werk aandacht vraagt. Omdat het leven nou eenmaal doorgaat.
En ergens onderweg raak je het contact met jezelf een beetje kwijt.
Je doet wat er moet gebeuren. Je houdt de ballen in de lucht. Je zorgt, werkt, regelt, denkt vooruit en probeert ondertussen ook nog een beetje overeind te blijven.
Maar soms merk je ineens dat je wel doorgaat, maar niet meer precies weet waarvoor.
In mijn gesprekken met ondernemers, werkenden en creatieve mensen hoor ik dat vaak terug. Dat gevoel dat je altijd aan staat. Dat je van alles doet, maar dat het niet echt meer voedend voelt.
Je hoofd draait overuren, maar je hart blijft wat achter.
En dat is vaak het moment waarop ik zeg:
Even stilstaan is óók vooruitgaan.
Want groei begint niet altijd bij meer doen. Niet bij harder werken, nog beter plannen of jezelf nog meer onder druk zetten.
Groei begint vaak juist bij ruimte maken.
Ruimte om te voelen wat er speelt.
Ruimte om eerlijk naar jezelf te kijken.
Ruimte om te luisteren naar wat je lichaam, je hoofd en je gevoel je eigenlijk al langer proberen te vertellen.
Wat heb ik nu nodig?
Waar loop ik op leeg?
Wat geeft mij energie?
Wat wil ik vasthouden?
En wat mag ik loslaten?
Soms is het antwoord helemaal niet ingewikkeld.
Rust.
Stilte.
Een wandeling.
Even geen nieuwe plannen.
Even niets hoeven oplossen.
Even alleen maar zijn.
En precies daar, in dat kleine moment van eerlijkheid, ontstaat vaak de helderheid die je verder helpt.
Tijdens een wandeling in de bossen voel ik dat zelf vaak ook. Weg van de ruis, weg van de drukte, weg van alles wat nog moet. Alleen maar lopen, kijken, ademen en merken wat er vanbinnen gebeurt.
Soms komen de antwoorden dan vanzelf.
Soms niet meteen.
En dat is ook goed.
Want stilstaan hoeft niet altijd direct iets op te leveren.
Het mag ook gewoon een moment zijn waarop je weer even terugkomt bij jezelf.
Of je nu ondernemer bent, vastloopt in je werk, twijfelt over je loopbaan of merkt dat je energie langzaam weglekt: soms is de eerste stap niet harder je best doen.
Maar even stoppen.
Niet om stil te vallen.
Maar om weer te voelen welke kant je op wilt.