Als alles tegelijk doorgaat: leven tussen zorg, onzekerheid en hoop

Sinds 6 december ligt ons serge in het ziekenhuis.
En eerlijk gezegd voelt het alsof mijn leven sindsdien op twee snelheden tegelijk loopt.

Aan de ene kant staat alles stil.
Je hoofd zit vol vragen waar nog geen antwoorden op zijn.
Wat is er aan de hand?
Hoe gaat dit verder?
Hoe lang gaat dit duren?

Je leeft van telefoontje naar telefoontje, van gesprek naar gesprek.
Hoop en onzekerheid wisselen elkaar voortdurend af.

En ondertussen leef je eigenlijk van dag tot dag.
Niet verder dan vandaag.
Soms niet eens verder dan het volgende telefoontje of het volgende gesprek.

Vooruitkijken voelt bijna te groot.
Niet alleen omdat je niet weet wat er komt,
maar ook omdat je soms bang bent voor wat het kan zijn.
De gedachte dat het misschien niet goed komt.
Dat er misschien geen herstel is en dat dit de werkelijkheid wordt.

Dat zijn gedachten waar je liever niet te lang bij stilstaat,
maar ze zijn er wel.

En toch gaat het leven ondertussen gewoon door.

Kinderen die er zijn.
Een crisisbaby die volledig afhankelijk is.
Een huishouden dat niet stil kan staan.
Werk dat ook gewoon blijft bestaan.

En dan merk je ineens hoeveel ballen je eigenlijk altijd al in de lucht hield.

Soms voelt het alsof je gewoon blijft lopen omdat stoppen geen optie is.
Je staat op.
Je regelt wat nodig is.
Je zorgt voor anderen.
En ergens tussendoor probeer je ook zelf overeind te blijven.

Het leven staat stil, en tegelijkertijd dendert het gewoon door.