Vandaag ben ik jarig: 53 en waar ik nu sta

Vandaag word ik 53.
En deze verjaardag voelt anders dan anders.
Niet omdat ik ouder word, maar omdat het leven de afgelopen tijd alles tegelijk lijkt te hebben aangeraakt — als vrouw, als moeder, als partner en als mens.

Het was een intens jaar.
Met mooie momenten, maar ook met zorgen, nieuwe rollen en onverwachte wendingen.
Onze crisisbaby die fulltime bij ons woont en ons dagelijks leven compleet heeft veranderd.
De pleegmeisjes die we om de week zien en die ons laten voelen hoe waardevol het is om er voor iemand te zijn, ook al is het maar voor even.
Een dochter die uit huis ging om begeleid te gaan wonen.
Dagen waarop het veel was, en dagen waarop ik zó dankbaar was dat mijn hart overliep.

En nu, op dit moment, ligt mijn man in het ziekenhuis.
Dat is verschrikkelijk.
Hij is al meer dan 33 jaar mijn steun en toeverlaat, mijn maatje, mijn veilige plek.
Dat hij er nu even niet gewoon naast me is, maakt deze verjaardag rauw en kwetsbaar.

53 voelt voor mij niet als een getal, maar als een moment waarop alles samenkomt.
Pijn, verdriet, trots en liefde.
Het leven zoals het is, zonder opsmuk.

Het doet pijn dat mijn man er nu niet is.
Dat raakt me diep.
En tegelijk voel ik enorme trots en dankbaarheid voor de mensen om ons heen.
Vrienden die er zijn.
Die helpen zonder vragen.
Die meeleven, praktisch zijn, stil naast je staan of gewoon even appen.
Dat vangnet draagt me meer dan ik had verwacht.

Dit nieuwe levensjaar begint rauw, maar niet leeg.
Het begint met echte verbinding.
Met mensen die blijven, ook als het moeilijk is.
En dat neem ik mee.