De afgelopen periode voelde als een balans-act.
Zorgen voor een baby’tje via de crisisopvang, een huishouden dat gewoon doordraait, mijn werk als coach en tussendoor proberen wat ruimte te vinden voor mezelf.
Met een kleintje in huis leer je al snel dat plannen soms een illusie is.
Het ritme wordt niet bepaald door je agenda, maar door kleine handjes, flesjes, slaapjes, emoties en onverwachte momenten. Soms betekent dat midden op de dag even alles laten vallen voor een fles. Soms betekent het samen op kantoor zijn terwijl ik probeer te werken. Soms betekent het accepteren dat de dag anders loopt dan ik had bedacht.
En eerlijk? Dat is soms zoeken.
Gelukkig heb ik een gezin dat inspringt als ik afspraken heb waar hij niet bij kan zijn. Zonder dat vangnet zou het allemaal niet lukken. Daar ben ik enorm dankbaar voor.
Want hoe mooi het ook is, het vraagt veel.
Zorgen, werken, schakelen, afstemmen, plannen aanpassen en ondertussen proberen zelf niet onderaan de lijst te verdwijnen.
Waar ik vroeger de neiging had om maar door te gaan, leer ik nu steeds beter om echt te stoppen. Om rust te pakken. Niet omdat alles af is, maar juist omdat het nodig is.
Omdat hij dat vraagt.
Omdat mijn lijf dat vraagt.
Omdat mijn hoofd dat vraagt.
Omdat ik anders mezelf voorbijloop.
En misschien is dat wel de mooiste les van deze tijd.
Rust is niet iets wat je pas mag nemen als alles klaar is.
Want eerlijk: wanneer is alles ooit echt klaar?
Er is altijd nog een mail. Een was. Een afspraak. Een boodschap. Een idee. Iets wat geregeld, afgemaakt of opgelost moet worden.
Maar rust hoeft niet te wachten tot alles perfect op orde is.
Rust mag ook midden in de drukte.
Tussen de flesjes.
Tussen de mailtjes.
Tussen de afspraken.
Tussen zorgen en werken door.
Soms is rust vijf minuten zitten zonder iets te moeten. Soms is het een wandeling. Soms is het even niet reageren. Soms is het accepteren dat vandaag niet alles lukt.
Langzaam vind ik weer ruimte.
Ruimte om te schrijven.
Ruimte om te coachen.
Ruimte om te voelen wat er leeft.
Ruimte om niet alleen te doen, maar ook te zijn.
Dat klinkt misschien simpel, maar in volle dagen kan dat best lastig zijn.
Ook in mijn coaching zie ik dit vaak terug. Ondernemers en professionals die blijven doorgaan. Die wachten met rust nemen tot het werk af is, tot de drukte voorbij is, tot iedereen geholpen is.
Maar als je altijd wacht tot alles klaar is, kom je zelf vaak nooit aan de beurt.
Daarom geloof ik steeds meer dat rust geen beloning is voor hard werken. Rust is een voorwaarde om goed te kunnen blijven werken, zorgen, voelen en kiezen.
Groei zit niet altijd in actie.
Soms zit groei juist in stilstaan. In luisteren. In aanwezig zijn bij wat er is. In voelen wat je nodig hebt, voordat je weer verdergaat.
En misschien is dat precies wat volle dagen ons kunnen leren.
Niet dat we alles perfect moeten dragen.
Maar dat we mogen zoeken naar kleine momenten van rust, juist midden in het leven.