En dan zijn we ineens een paar weken verder.
Tja, dan heb je opeens weer een baby in huis. Dat is toch weer even wennen. Zoeken naar een nieuw ritme. Opnieuw schakelen. Nachten anders indelen. Je agenda aanpassen. En vooral: voelen wat dit kleine mensje nodig heeft.
Hij kwam heel klein en kwetsbaar bij ons binnen, maar wat een vechtertje is het.
Vanaf het begin voelde ik meteen dat oer-moedergevoel naar boven komen. Dat bijzondere gevoel dat je niet hoeft te bedenken. Het is er gewoon. Je ziet zo’n kleintje en alles in jou wil zorgen, beschermen, vasthouden en het allerbeste geven.
Inmiddels is hij echt mijn maatje geworden.
We zijn een mooie eenheid samen. Maar dit doen we absoluut niet alleen. Dit doen we met het hele gezin. Iedereen draagt op zijn eigen manier bij. Ook onze andere pleegkindjes zijn helemaal weg van hem. Als ze niet bij ons zijn, bellen ze zelfs extra om te vragen hoe het met hem gaat.
Dat raakt me.
Zo mooi om te zien hoe snel verbondenheid kan groeien. Hoe liefde niet altijd hoeft te wachten tot alles duidelijk is. Soms is die er gewoon. In kleine gebaren. In aandacht. In samen zorgen.
Wat me ook heeft verrast, is hoeveel extra zorg er komt kijken bij een kindje met zo’n kwetsbare start. Daar had ik vooraf niet alles van kunnen overzien. Je leert terwijl je het doet. Je vraagt, observeert, stemt af en groeit stap voor stap mee.
Ik ben dankbaar dat hij goed in de gaten wordt gehouden en dat hij zich op zijn eigen tempo verder mag ontwikkelen. Voor nu zien we vooral een klein mannetje dat groeit, sterker wordt en elke dag weer een beetje meer laat zien wie hij is.
En dan zijn er nog de reacties van mensen.
Soms prachtig. Soms grappig. Soms ontroerend.
“Ben je nog zwanger geweest?”
“Ben je oma geworden?”
En dan die verbaasde blikken als ik zeg: “Nee, pleegzorg.”
Vaak zie je mensen even schakelen. Daarna ontstaan er mooie gesprekken. Over crisisopvang voor baby’s. Over pleegzorg. Over waarom veilige opvang zo belangrijk is. Over kinderen die tijdelijk een plek nodig hebben waar rust, liefde en aandacht is.
Wat me het meest raakt, zijn de verhalen van mensen die zelf in pleegzorg hebben gezeten. De dankbaarheid die daarin doorklinkt, komt soms echt binnen. Eerlijk gezegd voel ik me daar soms bijna ongemakkelijk bij.
Voor ons voelt dit namelijk niet als iets groots of heldhaftigs.
Het voelt vooral als iets wat klopt. Iets wat goed voelt om te doen. Iets wat we als gezin kunnen geven. Zonder bijbedoelingen. Gewoon omdat ieder kind een veilige start verdient.
Mensen helpen, groot of klein, blijft voor mij het mooiste wat er is.
Thuis doen we dat nu op deze manier. Met liefde, zorg en een warm nest.
En in mijn werk doe ik dat op een andere manier. Daar ben ik er nog steeds voor ondernemers en professionals die vastlopen, willen sparren of coaching nodig hebben. Want ook daar kan een steuntje in de rug soms precies het verschil maken.
Of het nu gaat om een baby die veiligheid nodig heeft, een ondernemer die het overzicht kwijt is of iemand die zoekt naar richting in werk of loopbaan: naast iemand staan blijft voor mij de kern.
Kijken wat nodig is.
Ruimte geven.
Vertrouwen bieden.
En stap voor stap helpen om verder te komen.