Grenzen stellen wordt vaak gezien als iets wat je doet om anderen op afstand te houden.
Alsof het vooral gaat over nee zeggen. Over jezelf afsluiten. Over duidelijk maken wat je niet wilt.
Maar voor mij betekent grenzen stellen ook iets anders.
Het betekent durven erkennen dat je niet alles alleen hoeft te doen. Dat je mag zeggen: dit is mijn grens. Dit lukt me niet op deze manier. Ik heb hulp nodig.
En eerlijk? Dat kan soms nog lastiger zijn dan nee zeggen.
Als ondernemer voel je vaak de druk om alles zelf te kunnen. Je wilt sterk lijken, alles onder controle hebben en laten zien dat je het aankunt. Zeker als je gewend bent om door te pakken, oplossingen te bedenken en verantwoordelijkheid te nemen.
Maar altijd sterk willen zijn, kan ook vermoeiend worden.
Ik heb zelf gemerkt dat de momenten waarop ik mijn trots opzij zette en om hulp vroeg, vaak de momenten waren waarop ik het meest groeide. Als ondernemer, maar ook als mens.
Of het nu ging om strategisch advies voor mijn bedrijf, een frisse blik van iemand anders of simpelweg hulp om de chaos thuis beter te managen: hulp vragen was geen teken van falen.
Het was juist een teken dat ik mijn grenzen serieuzer nam.
Als ADHD’er weet ik hoe lastig het kan zijn om die grenzen op tijd te herkennen. Je gaat door, schakelt snel, vliegt van het ene naar het andere en merkt soms pas laat dat je eigenlijk al veel te ver bent gegaan.
Stoppen zit dan niet altijd vanzelf in je systeem.
Pas als je tegen de muur loopt, besef je: dit is te veel. En dan ben je vaak al verder over je grens dan goed voor je is.
Juist daarom is het zo belangrijk om eerder stil te staan. Niet pas als je leeg bent. Niet pas als alles vastloopt. Maar op het moment dat je merkt dat je overzicht kwijt bent, dat je energie weglekt of dat je steeds meer alleen probeert te dragen.
Hulp vragen betekent niet dat je zwak bent.
Het betekent dat je jezelf serieus neemt. Dat je bereid bent om te leren. Dat je ruimte maakt voor steun, samenwerking en verbinding.
Grenzen stellen betekent dus niet alleen nee zeggen tegen wat te veel is. Het betekent ook ja zeggen tegen wat je kan helpen.
Ja tegen een frisse blik.
Ja tegen sparren.
Ja tegen iemand die met je meekijkt.
Ja tegen steun op het moment dat je voelt dat je vastloopt.
In mijn coachsessies zie ik dit vaak terug bij ondernemers en professionals. Ze hebben veel ideeën, veel verantwoordelijkheden en veel ballen in de lucht. Maar ergens onderweg raken ze het overzicht kwijt.
Dan helpt het om samen te kijken:
Wat draag je allemaal alleen?
Waar loopt je energie weg?
Wat probeer je vast te houden terwijl het eigenlijk te veel is?
En waar zou hulp of een andere blik ruimte kunnen geven?
Soms heb je geen compleet nieuw plan nodig. Soms heb je vooral iemand nodig die met je meekijkt, de juiste vragen stelt en je helpt om weer helderheid te krijgen.
Want je hoeft het niet allemaal alleen te doen.
Niet als ondernemer.
Niet in je werk.
Niet in je loopbaan.
En ook niet als mens.
Misschien is dat wel één van de belangrijkste vormen van zelfbewustzijn: weten wanneer je zelf kunt doorgaan, en wanneer het tijd is om iemand naast je te laten staan.
Dus stel jezelf eens de vraag:
Wat houdt mij tegen om hulp te vragen?
En wat zou er kunnen ontstaan als ik dat wél zou doen?