Een dag om nooit meer te vergeten: Serge naar Pinkpop
Een dag om nooit meer te vergeten
Afgelopen zondag was het eindelijk zover. Dankzij Stichting WensAmbulance mochten Serge, onze dochter en ik samen naar Pinkpop om de Foo Fighters te zien.
Toen ik dit idee een paar maanden geleden voorzichtig opperde, moest Serge er niets van hebben. “Ik ga toch niet op een brancard naar een festival?”
Het idee om als patiënt ergens naartoe te gaan vond hij ontzettend moeilijk. Maar uiteindelijk zei hij toch ja.
Paul en Patricia van de WensAmbulance haalden ons op in een prachtig versierde ambulance. Onderweg stopten we voor een etentje bij Van der Valk in Heerlen. Dat vond Serge misschien nog wel spannender dan het festival zelf. Met een brancard door een vol restaurant naar binnen… We maakten nog de grap dat mensen vast zouden denken dat zijn laatste wens een etentje bij Van der Valk was.
Maar eenmaal binnen zat hij gewoon aan tafel en werd er gelachen, gegeten en genoten. Even niet bezig zijn met ziek zijn.
Daarna reden we, onder begeleiding, via de artiesteningang Pinkpop binnen. Backstage Pinkpop zien was al een belevenis op zich. Via Stichting No Guts No Glory kwamen we op het rolstoeldek bij de mainstage terecht. Een geweldige plek met perfect uitzicht.
Natuurlijk was het even wennen. Mensen kijken toch. Maar al snel verdween dat gevoel en bleef er vooral iets anders over: genieten.
Na ruim een half jaar ziekenhuizen, IC’s, behandelingen en revalidatie mocht Serge eindelijk weer even gewoon Serge zijn. Niet de patiënt, maar gewoon een man die samen met zijn vrouw en dochter naar zijn favoriete band kijkt.
Voor ons was dit veel meer dan een concert. Het was een dag waarop we weer even konden voelen hoe het leven vóór december was.
@StichtingWensAmbulance en @StichtingNGNG, ontzettend bedankt voor het mogelijk maken van deze bijzondere herinnering. We zullen deze dag nooit vergeten.
