De afgelopen maanden was het hier wat stiller.
En dat had een reden.
We vangen een klein baby’tje op via de crisisopvang. Een bijzonder, lief mensje dat veel zorg, aandacht en liefde vraagt. Dat bracht natuurlijk de nodige drukte met zich mee, maar ook nieuwe ritmes, andere prioriteiten en opnieuw zoeken naar balans.
Want ineens is er weer een baby in huis.
Flesjes. Gebroken nachten. Afspraken. Zorgen. Knuffelen. Afstemmen. En vooral heel veel liefde.
Ondertussen liep mijn werk als coach gewoon door.
Gesprekken, trajecten, nieuwe klanten, een agenda vol mensen die ik mocht begeleiden. Dat ging allemaal verder. En daar ben ik ook dankbaar voor, want mijn werk geeft me nog steeds veel energie.
Alleen waren er even wat meer ballen in de lucht dan normaal.
En ergens moest ik iets laten vallen.
Dat werd social media.
Niet heel bewust. Niet omdat ik niets te zeggen had. Maar gewoon omdat er even geen ruimte was om óók nog woorden te geven aan alles wat ik voelde, deed en meemaakte.
En eerlijk? Dat is soms ook precies wat balans is.
Niet alles tegelijk kunnen doen.
Niet overal zichtbaar hoeven zijn.
Niet jezelf forceren omdat het “moet”.
Maar voelen wat op dat moment aandacht nodig heeft.
Voor mij was dat de afgelopen periode vooral thuis zijn, zorgen, werken en mijn energie goed verdelen.
Nu merk ik dat het weer begint te kriebelen.
Dat ik weer zin krijg om te schrijven. Om te delen. Om verhalen, inzichten en ervaringen om te zetten in woorden. Om hopelijk weer mensen te inspireren, herkenning te geven of net dat kleine zetje te bieden.
Want juist in deze periode werd me weer duidelijk hoe belangrijk het is om eerlijk te blijven kijken naar wat je nodig hebt.
Soms sta je even stil.
Maar dat betekent niet dat je stilstaat.
Soms ben je op de achtergrond juist volop aan het leven, voelen, zorgen, werken en groeien.
En nu voelt het alsof er weer ruimte komt.
Ruimte om te delen.
Ruimte om zichtbaar te zijn.
Ruimte om opnieuw te beginnen.
Niet perfect. Niet met een strak plan. Maar gewoon weer stap voor stap.
Zoals het past.